🌍 Why Society Still Ignores Disability-Friendly Infrastructure?

എന്തുകൊണ്ടാണ് സമൂഹം ഇന്നും വൈകല്യ സൗഹൃദ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളെ അവഗണിക്കുന്നത്?

Even today, many public places in India lack disability-friendly infrastructure. According to the 2011 Census, 2.21% of India’s population (about 26.8 million people) live with disabilities, yet very few railway stations, bus stands, or government buildings are fully accessible.

The Rights of Persons with Disabilities Act, 2016 clearly states that public spaces must be accessible, but implementation is slow. For example, the Accessible India Campaign launched in 2015 promised ramps, lifts, and accessible toilets in at least 50% of government buildings, but progress remains below targets.

This gap exists because disability is often treated as a “special case” instead of a human right. Lack of awareness, poor monitoring, and minimal priority in budgets are the main reasons society continues to ignore accessibility.

If we want equality, disability-friendly design should be mandatory in all new constructions and renovations. Accessibility benefits not only the differently-abled but also the elderly, parents with strollers, and people with injuries.

ഇന്നും ഇന്ത്യയിലെ പല പൊതുസ്ഥലങ്ങളിലും വൈകല്യ സൗഹൃദ സൗകര്യങ്ങൾ ഇല്ല. 2011ലെ സെൻസസ് പ്രകാരം 2.21% (ഏകദേശം 2.68 കോടി ആളുകൾ) ഇന്ത്യയിൽ വൈകല്യമുള്ളവരാണ്, എന്നാൽ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനുകളിലും ബസ് സ്റ്റാൻഡുകളിലും സർക്കാർ ഓഫീസുകളിലും പൂർണ്ണ ആക്‌സസിബിലിറ്റി വളരെ കുറവാണ്.

Rights of Persons with Disabilities Act, 2016 പ്രകാരം എല്ലാ പൊതുസ്ഥലങ്ങളും ആക്‌സസിബിൾ ആക്കണമെന്ന് വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും നടപ്പാക്കൽ വളരെ വൈകിയാണ്. 2015-ൽ ആരംഭിച്ച Accessible India Campaign സർക്കാർ കെട്ടിടങ്ങളിൽ റാമ്പ്, ലിഫ്റ്റ്, ആക്‌സസിബിൾ ടോയ്ലറ്റ് എന്നിവ ഉറപ്പാക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും ലക്ഷ്യം നേടിയിട്ടില്ല.

പ്രശ്നത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം സമൂഹം വൈകല്യത്തെ ഒരു “പ്രത്യേക ആവശ്യം” ആയി കാണുന്നതാണ്, മനുഷ്യാവകാശം ആയി കാണുന്നില്ല. ബോധവികാസക്കുറവ്, നിയന്ത്രണങ്ങളിലെ വീഴ്ച, ബജറ്റിൽ മുൻഗണനയുടെ അഭാവം എന്നിവയാണ് പ്രധാന കാരണങ്ങൾ.

വൈകല്യ സൗഹൃദ സൗകര്യം എല്ലാ പുതുകെട്ടിടങ്ങളിലും നവീകരണങ്ങളിലും നിയമപരമായി നിർബന്ധിതമാക്കണം. കാരണം ഇത് വൈകല്യമുള്ളവർക്കു മാത്രമല്ല, മുതിർന്നവർക്ക്, കുഞ്ഞുങ്ങളുമായി പോകുന്ന മാതാപിതാക്കൾക്ക്, അപകടം മൂലം പരിക്കേറ്റവർക്ക് പോലും സഹായകരമാണ്.

Evidence & Reality

• 📊 2011 Census: About 2.21% (26.8 million people) in India live with disabilities.
• 🏛️ Rights of Persons with Disabilities Act, 2016: Makes it mandatory for public spaces to be accessible.
• 🚉 Accessible India Campaign (2015): Targeted 50% of government buildings to be accessible by 2018 – but progress is still far behind.
• ❌ Ground reality: Most railway stations, schools, malls, and even hospitals lack ramps, tactile paths, or lifts with braille buttons.

This neglect forces differently-abled individuals to depend on others, restricts their independence, and limits equal participation in society.

---

Why Society Ignores?

1. Lack of Awareness – People still see disability as a “special need” instead of a universal right.
2. Poor Implementation – Laws exist, but monitoring is weak.
3. Budget Priorities – Accessibility often pushed aside in planning and construction.
4. Social Attitudes – Many assume disability is rare, so facilities are “optional.”

2.21% (ഏകദേശം 2.68 കോടി പേർ) വൈകല്യമുള്ളവരാണെന്ന് 2011 സെൻസസ് പറയുന്നു.
Rights of Persons with Disabilities Act, 2016 പ്രകാരം പൊതുസ്ഥലങ്ങൾ ആക്‌സസിബിൾ ആക്കണം എന്ന് നിയമമുണ്ട്. എന്നാൽ Accessible India Campaign പോലും ലക്ഷ്യം നേടാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.

• ബോധവികാസക്കുറവ്
• നിയമങ്ങളുടെ നടപ്പാക്കൽ കുറവ്
• ബജറ്റിൽ മുൻഗണനയുടെ അഭാവം
• സാമൂഹിക അവഗണന

ഇതാണ് വൈകല്യ സൗഹൃദ സൗകര്യങ്ങൾ ഇന്നും ഇല്ലാത്തതിന്റെ പ്രധാന കാരണങ്ങൾ.

Accessibility is not luxury, it is dignity.
ആക്‌സസിബിലിറ്റി ആഡംബരം അല്ല, അത് മാന്യതയാണ്.